head

Wykładowcy zagraniczni

Krzysztof Bankieiwcz

Krzysztof Bankiewicz

Profesor Krzysztof  Bankiewicz ukończył Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego i uzyskał tytuł lekarza medycyny. W 1996 r. obronił pracę doktorską pt. Experimental studies using tissue implantation for treatment of Parkinson’s disease, przed Radą Naukową Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie. W 2011 r. otrzymał stopień naukowy doktora habilitowanego nauk medycznych nadany przez Radą Naukową Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie. Tytuł Profesora otrzymał z rąk Prezydenta Komorowskiego w Styczniu 2014 roku.

W latach 1983-85 Prof. Bankiewicz odbył staż podyplomowy w Oddziale Chirurgii Ogólnej, Akademii Medycznej w Warszawie, a następnie rozpoczął rezydenturę na Oddziale Neuroortopedii, Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego w Warszawie. W 1985 r. wyjechał do USA gdzie odbył staż podyplomowy (post-doctoral and fellowship) w Narodowym Instytucie Zdrowia (NIH) w Bethesda w stanie Maryland. W latach 1988-1993 pracował na stanowisku Visiting Scientist i Chief, Division of CNS Implantation and Regeneration, Surgical Neurology Branch, NIH, NINDS, Betesda, MD. W latach 1992-1997 był zatrudniony jako Director, Preclinical Studies, Somatix Therapy Corporation, Alameda, CA, oraz Director, Division of CNS Implantation and Regeneration, The Parkinson’s Institute, Sunnyvale, USA. Od 1994 ma pozycję Scientist, Laboratory of Functional Imaging, Lawrence Berkeley National Laboratory, University of California, Berkeley, CA. W latach 1997-2001 r. zostal mianowany na stanowsko Chief, Molecular Therapeutics Section, NINDS, NIH, Betesda, MD. W roku 2000 Prof. Bankiewicz otrzymal pozycje od Uniwestytetu Kalifornijskiego w San Francisco (UCSF) na stanowisko Profesora in Residence (tenure), w Katedrach Neurochirurgii oraz Neurologii. W roku 2008 Professor Bankiewicz został mianowany przez Senat UCSF na stanowisko Kinetics Foundation Chair in Translational Research, UCSF, San Francisco, CA. W 2011 roku Prof. Bankiewicz został mianowany zastępcą Kierownika Katerdry Neurochirurgii w University of California, San Francisco, CA oraz powołany na stanowisko Dyrektora Centrum Neuro-Interwencyjengo w UCSF. Centrum ma za zadanie wprowadzanie do praktyki medycznej technologii oraz naukowych osiągnięć zespołu Profesora Bankiewicza. Od 2016 roku współpracuje ze Szpitalem Bródnowskim w Warszawie jako Dyrektor Naukowy Centrum Neuro-Inerwencyjnego które jest jednostką siostrzaną którą kieruje w Uniwersytecie Kalifornijskim w San Francisco.

Przebieg pracy naukowej oraz dorobek naukowy

Praca naukowa, realizowana w ośrodkach naukowych w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej, koncentrowała się głównie na różnych aspektach neurobiologii oraz terapii eksperymentalnej choroby Parkinsona. Badania nad wektorami wirusowymi w terapii chorób neurodegeneracyjnych i lizosomalnych, opracowanie nowych technik dostarczania komórek macierzystych, nanocząsteczek oraz wektorów wirusowych do mózgu (nanoliposomy), badania nad nowa metodą leczenia nowotworów mózgu przy pomocy precyzyjnego podawania nanocząsteczek z lekiem w obszar guza pod kontrolą „real time” MRI, badania nad mechanizmami dyskinez związanych ze stosowaniem lewodopy. Te pionierskie w większości prace zaowocowały przyznaniem 12 patentów. Prof. Bankiewicz opublikował ponad 220 oryginalnych artykułów oraz 23 rozdziały w podręcznikach anglojęzycznych, zaprezentował ponad 1000 streszczeń zjazdowych międzynarodowych, wygłosił ponad 250 zaproszonych wykładów plenarnych na konferencjach i kongresach międzynarodowych. Profesor Bankiewicz otrzymał 6 nagród naukowych, oraz został wybrany członkiem honorowym Polskiego Towarzystwa Neurologicznego.

Pionierskie badania prowadzone przez zespół Prof. Bankiewicza przez ostanie 30 lat doprowadziły w 2012 roku do przyznania przez amerykańskie FDA zgody na rozpoczęcie kilkunastu prób klinicznych w celu wdrożenia nowoczesnych technologii to praktyki medycznej. Próby kliniczne dotyczą guzów mózgu, choroby Parkinsona, wad genetycznych u dzieci oraz wdrożenie nowoczesnych technologii neurochirurgicznych w oparciu o rezonans magnetyczny.  Prof. Bankiewicz jest jednym z nielicznych naukowców który jest bezpośrednio odpowiedzialny za prowadzenie 3 prób klinicznych terapii genowej mózgu. Doświadczenie uzyskane przez Prof. Bankiewicza przez ostanie 30 lat jako osoby aktywnie związanej z działalnością medyczną, pracownikiem jednostek rządowych, przemysłowych oraz akademickich daje mu unikalne spojrzenie na działalność mającą na celu wdrożenie nowoczesnych technologii to praktyki medycznej w USA oraz Polsce.

 

 

Johanna Blom

Johanna Blom

Johanna Blom jest licencjonowanym fizjoterapeutą, pracuje w Klinice Neurologii Skanes University Hospital w Malmö, w Szwecji. W pracy skupia się na ocenie i leczeniu chorych ze spastycznością i dystonią. W przypadku dystonii ogniskowej, zwłaszcza dystonii szyjnej, fizjoterapię łączy się z iniekcjami toksyny botulinowej. Współpracuje z lekarzami odpowiedzialnymi za leczenie chorych z dystonią ogniskową.

Johanna Blom jest ekspertem w dziedzinie fizjoterapii u chorych z dystonią szyjną — wygłasza na ten temat wykłady i prowadzi kursy w Szwecji i innych krajach Europy Północnej. Obecnie pracuje nad książką na temat fizjoterapii w dystonii szyjnej.

 

 

Adam Czapliński

Adam Czapliński

Profesor jest neurologiem z dyplomem FMH (Swiss Medical Association) oraz ordynatorem Neurozentrum Bellevue w Zurychu w Szwajcarii. Prof. Czapliński zdobywał wykształcenie w Katedrze Neurologii Uniwersytetu w Bazylei (kierownicy kliniki: prof. Andreas Steck i prof. Ludwig Kappos) w Szwajcarii. Swoją karierę zawodową kontynuował w Katedrze Neurologii w Baylor College of Medicine oraz w Methodist Neurological Institute (prof. Stanley Appel) w Houston, w USA. Obecnie, oprócz praktyki zawodowej w Neurozentrum Bellevue, pracuje również jako profesor (associate professor) w Katedrze Neurologii Uniwersytetu w Bazylei, a także konsultant w klinice Hirslanden w Zurychu. Prof. Czapliński jest autorem licznych publikacji naukowych i członkiem szwajcarskich, europejskich i amerykańskich stowarzyszeń neurologicznych.

 

 

Martin Delatycki

Martin Delatycki

Profesor Martin Delatycki jest dyrektorem ds. medycznych ośrodka Victorian Clinical Genetics Services oraz dyrektorem ośrodka Bruce Lefroy Centre w instytucie naukowym Murdoch Children’s Research Institute w Melbourne, Australia. Jego działalność kliniczna i naukowa dotyczy neurogenetyki. Od wielu lat głównym przedmiotem zainteresowania profesora Delatyckiego jest ataksja Friedreicha. Profesor Delatycki kieruje specjalistyczną kliniką, w której leczono ponad 200 chorych na tę chorobę. Ponadto nadzoruje program badań podstawowych i klinicznych oraz jest autorem ponad 90 publikacji na temat tego zaburzenia. Pod jego kierownictwem opracowano zalecenia kliniczne dotyczące postępowania u chorych z ataksją Friedreicha.

Obecnie profesor Delatycki prowadzi badanie kliniczne nad resweratrolem jako potencjalnym lekiem modyfikującym przebieg choroby.

 

 

Günther Deuschl

Günther Deuschl

Günther Deuschl ukończył studia medyczne na uniwersytecie w Monachium, a następnie odbył staż w Monachium i Freiburgu. W 1991 roku spędził urlop sabatyczny w National Institutes of Health w Bethesdzie w Stanach Zjednoczonych. W 1995 roku został wybrany na stanowisko profesora neurologii na Uniwersytecie Christiana Albrechta w Kolonii oraz kierownika Kliniki Neurologii. Stanowisko to pełnił do 2016 roku. Jego zainteresowania naukowe obejmują: zaburzenia ruchu, chorobę Parkinsona i głęboką stymulację mózgu. Opublikował ponad 550 publikacji prezentowanych w bazie PubMed; jego wskaźnik Hirscha wynosi 100 (wykaz publikacji na stronie: https://scholar.google.de/).

Prof. Deuschl był redaktorem naczelnym czasopisma Movement Disorder Journal. Otrzymał tytuł profesora honorowego przyznany przez uniwersytety w Hangzhou i Szanghaju, uzyskał również tytuł doktora honoris causa. Jest honorowym członkiem międzynarodowego towarzystwa naukowego International Parkinson and Movement Disorder Society oraz krajowych towarzystw neurologicznych — francuskiego, mołdawskiego i rumuńskiego. Od 2001 roku jest członkiem korespondentem zagranicznym (membre correspondant étranger) Académie Royale de Médecine de Belgique. W przeszłości pełnił funkcję przewodniczącego Niemieckiego Towarzystwa Neurologicznego oraz International Movement Disorder Society. Obecnie jest przewodniczącym European Academy of Neurology.

 

 

Vida Demarin

Profesor Vida Demarin

Profesor Vida Demarin, MD, PhD ukończyła Szkołę Medyczną Uniwersytetu w Zagrzebiu w Chorwacji, gdzie uzyskała tytuł lekarza, a następnie obroniła pracę doktorską. Odbyła staż specjalizacyjny w dziedzinie neuropsychiatrii w Szpitalu Uniwersyteckim Sióstr Miłosierdzia w Zagrzebiu.

W okresie od maja 1994 r. do listopada 2011 r. profesor Demarin była kierownikiem Oddziału Neurologii Klinicznej oraz Centrum Neurobiologii i Badań Dotyczących Mózgu w Szpitalu Uniwersyteckim Sióstr Miłosierdzia. Pod jej kierownictwem oddział stał się Referencyjnym Ośrodkiem Leczenia Zaburzeń Naczyniowo-Nerwowych i Referencyjnym Ośrodkiem Leczenia Bólu Głowy Ministerstwa Zdrowia Republiki Chorwacji. Od listopada 2011 r. do września 2012 r pełniła w tym ośrodku funkcję doradcy do spraw współpracy międzynarodowej. We wrześniu 2012 r. objęła stanowisko dyrektora medycznego Centrum Aviva, które pełniła do grudnia 2015 r., kiedy została przewodniczącą International Institute for Brain Health. Jest członkiem zwyczajnym Chorwackiej Akademii Nauki i Sztuki. Opublikowała ponad 1000 prac w krajowych i międzynarodowych czasopismach naukowych, była organizatorką i uczestniczką wielu sympozjów, seminariów, konferencji i kongresów. Była promotorką licznych prac doktorskich i magisterskich oraz mentorką stażystów, rezydentów i studentów. Obszar zainteresowań naukowych profesor Demarin obejmuje prewencję i leczenie udaru mózgu, neurorehabilitację, choroby neurodegeneracyjne i otępienne, leczeniu bólu głowy i migreny, neuroplastyczność i ból neuropatyczny. Była głównym badaczem w wielu projektach naukowych. Jest pionierką w dziedzinie neurosonologii w Chorwacji. Jest również założycielką projektu Letnia szkoła udaru mózgu — zdrowy styl życia i zapobieganie udarowi i zaburzeniom czynności mózgu, organizowanej w Dubrowniku od 1990 r.

Przez dwie kadencje była przewodniczącą Chorwackiego Towarzystwa Neurologicznego i organizatorką pierwszych krajowych kongresów neurologicznych. Była założycielką i pierwszą przewodniczącą Chorwackiego Towarzystwa Chorób Naczyniowo-Nerwowych i Chorwackiego Towarzystwa Udaru Mózgu, których grupy robocze opublikowały w latach 2001 i 2006 krajowe wytyczne dotyczące leczenia udaru mózgu, a także oparte na dowodach naukowych wytyczne dotyczące leczenia pierwotnych bólów głowy wydane 2005 i 2008 r., uzgodnione stanowisko na temat rozpoznania śmierci mózgu w 2005 r. oraz wytyczne dotyczące leczenia chorych ze zwężeniem tętnicy szyjnej w 2010 r. Z jej inicjatywy opracowano w Chorwacji narodowy program leczenia udaru mózgu oraz zorganizowano sieć oddziałów udarowych i leczenia trombolitycznego. Od kilkudziesięciu lat organizuje ogólnokrajowe programy zapobiegania udarowi mózgu i chorobom naczyniowo-mózgowym mające na celu edukację obywateli, lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej i neurologów, a także kieruje tymi programami. Wszystkie jej projekty służą zwiększeniu świadomości zdrowotnej i poprawie jakości życia. Jest autorką wielu publikacji poświęconych zagadnieniom zdrowego stylu życia i zapobiegania chorobom.

Profesor Vida Demarin jest członkinią wielu krajowych i międzynarodowych stowarzyszeń zawodowych i towarzystw naukowych, przewodniczącą Kuratorium of Mind&Brain International Neuropsychiatric Pula Congresses oraz Central and Eastern European Stroke Society, a także sekretarzem generalnym WFN Applied Research Group on Organization and Delivery of Care. Jest członkinią zarządu Chorwackiej Akademii Nauki i Sztuki, członkinią American Academy of Neurology, American Heart Association, European Stroke Organization, European Academy of Neurology, członkinią zarządu World Stroke Organization i komisji do spraw edukacji WSO. Należy również do International Headache Society, a także uczestniczy w pracach następujących paneli ekspertów European Academy of Neurology (EAN): Subspecialty Scientific Panel for Stroke, Subspecialty Scientific Panel for Headache, Subspecialty Scientific Panel for Neurosonology i Subspecialty Scientific Panel on Higher Cortical Functions. Jest również wiceprzewodniczącą Chorwackiej Rady do spraw Mózgu.

Rozwinęła intensywną współpracę z kolegami z całego świata, a zwłaszcza z krajów centralnej i wschodniej Europy, w celu propagowania wiedzy, doskonalenia umiejętności i wymiany poglądów w środowisku medyczny. Uczestniczyła jako wykładowca w kilku edycjach ESO Summer Schools oraz w wielu randomizowanych badaniach klinicznych, nawiązując nowe znajomości i przyjaźnie. Tylko dzięki wspólnej pracy, której przyświeca motto WFN: Warunkiem zdrowia jest zdrowy mózg, możemy skutecznie przeciwdziałać chorobom mózgu.

 

 

Wojciech Dużyński

Wojciech Duzynski, MD, PhD

Doktor Dużyński jest absolwentem Wydziału Lekarskiego Gdańskiego Uniwerytetu Medycznego (dawnej Akademi Medycznej w Gdańsku). Po odbyciu stażu podyplomowego rozpoczął specjalizację na Oddziale Neurologii Szpitala Specjalistycznego św. Wojciecha w Gdańsku-Zaspie. Tam kontynuował pracę jako specjalista neurolog. W 1999 roku w Gdańskim Uniwersytecie Medycznym uzyskał stopień doktora nauk medycznych.

Jego zaintereowania obejmują neurofizjologię oraz choroby układu pozapiramidowego, w tym leczenie toksyną botulinową. Działał aktywnie w Sekcji Chorób Układu Pozapiramidowego Polskiego Towarzystwa Neurologicznego, będąc przez kilka lat członkiem Zarządu. Od 2002 roku pracuje jako neurolog w Szwecji, początkowo w Szpitalu Wojewódzkim w Eskilstunie (Sörmland), a od 2005 — jako starszy konsultant (overlakare) w Klinice Neurologii Szpitala Uniwersyteckiego Malmö/Lund — ośrodku klinicznym Uniwersytetu w Lund. Jest odpowiedzialny za koordynacje lecznia spastycznosci i dystonii w klinikach w Malmö i Lund. Pełni funkcję konsultanta odpowiedzialnego za dzialalność polikliniki w Malmö. Prowadzi także zajęcia dydaktyczne ze studentami Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu w Lund. W 2004 roku odbył 3-miesięczny staż w Pracowni Neurofizjologii Uniwersytetu w Uppsali.

Organizuje praktyczne szkolenia i wykłady w Szwecji i innych krajach nordyckich na temat leczenia dystonii i spastycznosci toksyną botulinową.

Jest członkiem SWEMODIS (Swedish Movement Disorders Society), Szwedzkiego Związku Lekarzy oraz INA (International Neurotoxin Association).

 

 

Serdar Kocer

Dr Serdar Kocer

Stanowisko

Kierownik Oddziału Neurorehabilitacji, Hôpital du Jura Porrentruy, Szwajcaria

Szpital w Porrentruy w kantonie Jura (Hôpital du Jura Porrentruy) jest placówką medyczną świadczącą szeroki zakres usług, w tym intensywną opiekę i rehabilitację dla osób w podeszłym wieku. Szpital dysponujący łącznie 500 łóżkami działa w czterech miejscach: Delémont, Porrentruy, Saignelégier i La Promenade Residence w Delémont. Nowe Centrum Rehabilitacji w Porrentruy otwarto w czerwcu 2012 roku. Do dyspozycji pacjentów są: basen, sale gimnastyczne, fizjoterapia prowadzona poza szpitalem, terapia zajęciowa i terapia mowy. Do ośrodka trafiają ofiary wypadków, chorzy po zabiegach chirurgicznych oraz pacjenci z chorobami układu mięśniowo-szkieletowego lub neurologicznymi. Szpital powstał w celu stworzenia optymalnych warunków do terapii umożliwiającej powrót pacjentów do domu i/lub podjęcie aktywności zawodowej.

Doświadczenie

Certyfikowany ultrasonografista; stosowanie ultrasonografii w leczeniu za pomocą toksyny botulinowej przez ponad 20 lat

Główne zainteresowania

Ultrasonografia układu mięśniowo-szkieletowego; leczenie spastyczności I neurologicznych zaburzeń układu moczowego

Znajomość języków

Angielski, francuski, turecki

 

 

Amos D. Korczyn

Amos Korczyn

Profesor Amos D. Korczyn otrzymał w 1966 roku dyplom lekarza na Hebrajskim Uniwersytecie Medycznym, Hadassah Medical School w Jerozolimie, gdzie jednocześnie ukończył (z wyróżnieniem) studia farmaceutyczne, uzyskując tytuł magistra farmacji. Odbył staż specjalistyczny w dziedzinie neurologii w Beilinson Hospital oraz National Hospital for Nervous Diseases w Londynie. W latach 1981–2002 kierował Oddziałem Neurologii Centrum Medycznego w Tel-Awiwie, a w latach 1995–2010 Katedrą Neurologii im. Sieratzkego na Uniwersytecie w Tel-Awiwie. Główny obszar zainteresowań Profesora Korczyna to choroby neurodegeneracyjne. Jest on autorem lub współautorem wielu rozdziałów książek oraz ponad 600 artykułów w recenzowanych czasopismach naukowych. Był również redaktorem książek oraz wydań specjalnych czasopism oraz Redaktorem Regionalnym „Journal of Alzheimer's Disease”. Jest obecnie lub był w przeszłości członkiem Rad Redakcyjnych 20 czasopism międzynarodowych oraz organizatorem kilku konferencji neurologicznych, głównie dotyczących otępienia, choroby Parkinsona i innych chorób degeneracyjnych mózgu, a także międzynarodowego kongresu International Congress on Controversies in Neurology (CONy). Od 1993 roku organizuje spotkania poświęcone chorobie Parkinsona — Mental Dysfunction in Parkinson's Disease.

Profesor Korczyn był członkiem Komisji Doradczych w kilku lekowych programach badawczo-rozwojowych. Jest Przewodniczącym Rady Naukowej Izraelskiego Towarzystwa Choroby Parkinsona (EMDA), członkiem Naukowej Komisji Doradczej Alzheimer Disease International (ADI), a w przeszłości był przewodniczącym WFN Research Committee for Clinical Neuropharmacology.
Profesor Korczyn jest honorowym członkiem neurologicznych towarzystw naukowych w Izraelu, Serbii, Polsce i Rosji. Indeks Hirscha jego publikacji wynosi 63.

 

 

Dorothée Lulé

Dorothée Lulé

https://www.researchgate.net/profile/Dorothee_Lule

www.NEEDSinALS.com

www.ECAS.network

 

Nagrody naukowe:

• Mattiacum-Preis w 2011 r. przyznana przez Niemieckie Towarzystwo Neurologiczne

• Lilly Quality of Life Preis w 2014 r.

• Nagroda za prezentację plakatową na International MND Symposium w 2015 r.

 

Przebieg kariery naukowej i aktywność edukacyjna:

03/2015 — obecnie adiunkt (habilitacja), Uniwersytet w Ulm

01/2010 — 02/2015 staż postdoktorski, Uniwersytet w Ulm, Klinika Neurologii

01/2009 — 12/2009 staż postdoktorski, Uniwersytet w Liège, Belgia, grupa do spraw badań nad śpiączką

08/2009 — 12/2009 asystent, Klinika Psychologii Interwencyjnej, Uniwersytet Juliusza Maksymiliana w Würzburgu

01/2009 — 07/2009 asystent, Klinika Psychologii Klinicznej i Neurobiologii Behawioralnej, Uniwersytet Eberharda Karola w Tybindze

10/2005 — 01/2009 obrona pracy doktorskiej w dziedzinie medycyny molekularnej, Uniwersytet w Ulm

10/2004 — 12/2008 asystent, Klinika Neurologii, Uniwersytet w Ulm,

09/2002 — 04/2006 obrona pracy doktorskiej w dziedzinie psychologii klinicznej, Uniwersytet w Tybindze

09/2002 — 10/2004 asystent, Klinika Psychologii Klinicznej i Neurobiologii Behawioralnej, Uniwersytet Eberharda Karola w Tybindze

05/2001 — 05/2002 dyplom w dziedzinie neurofizjologii, Uniwersytet w Kolonii

 

Pięć najważniejszych publikacji naukowych:

  1. Böhm S, Aho-Özhan HE, Keller J, Dorst J, Uttner I, Ludolph AC, Lulé D. Medical decisions are independent of cognitive impairment in amyotrophic lateral sclerosis. Neurology. 2016;87:1737–1738.
  2. Keller J, Gorges M, Horn HT, Aho-Özhan HE, Pinkhardt EH, Uttner I, Kassubek J, Ludolph AC, Lulé D. Eye-tracking controlled cognitive function tests in patients with amyotrophic lateral sclerosis: a controlled proof-of-principle study. J Neurol. 2015;262(8):1918–1926.
  3. Lulé D, Nonnenmacher S, Sorg S, Heimrath J, Lindner J, Hautzinger M, Meyer T, Kübler A, Birbaumer N, Ludolph AC. Live and let die: Existential decision processes in a fatal disease. J Neurol. 2014;261(3):518–525.
  4. Lulé D, Ehlich B, Lang D, Sorg S, Heimrath J, Kübler A, Birbaumer N, Ludolph AC. Quality of life in fatal disease: the flawed judgement of the social environment. J Neurol. 2013;260(11):2836–2843.
  5. Lulé D, Zickler C, Häcker S, Bruno MA, Demertzi A, Pellas F, Laureys S, Kübler A. Life may be worth living in locked-in syndrome. Coma Science: Clinical and Ethical Implications. Prog Brain Res. 2009;177:339–351.

 

Obecnie realizowane projekty:

• Główny badacz i koordynator w projekcie finansowanym przez organizację EU Joint Programme — Neurodegenerative Disease Research (JPND), NEEDSinALS (Network for the determinants of existential decisions in ALS; www.needsinals.com)

• Główny badacz w podprojekcie 10 „Psychosocial consequences of ALS/MND” w ogólnokrajowym niemieckim programie MND-Netzes finansowanym przez Federalne Ministerstwo Edukacji i Badań Naukowych (BMBF), (BMBF 01GM1103A MND-net Subproject 10)

 

 

Yesim Parman

Yesim Parman

Yesim Gulsen-Parman urodziła się w Istanbule w Turcji. W 1984 r. ukończyła studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu w Istambule. Po uzyskaniu dyplomu lekarza odbyła staż na Oddziale Neurologii szpitala w Istanbule w latach 1986–1988. Następnie kontynuowała kształcenie w Paryżu (Université Pierre et Marie Curie — Paris VI) i w 1992 uzyskała specjalizację z neurologii. Po powrocie do Istambułu ponownie podjęła pracę na Oddziale Neurologii, Wydziału Medycznego w Istambule, gdzie pracuje do dzisiaj. Zainteresowania profesor Parman dotyczą głównie chorób nerwowo-mięśniowych, zwłaszcza neuropatii obwodowych i patologii nerwów. Prowadzona przez nią pracownia patologii jest jednym z dwóch głównych ośrodków zajmujących się tą problematyką w Turcji. Profesor Parman jest również jednym z pierwszych neurologów w tym kraju, którzy zaczęli stosować leczenie zaburzeń ruchu za pomocą toksyny botulinowej. Obecnie w swoje działalności medycznej i naukowej skupia się głównie na neuropatiach dziedzicznych.

 

Julio Pascual

Julio Pascual

Julio Pascual jest obecnie Dyrektorem Szpitala Uniwersyteckiego Marqués de Valdecilla w Santander w Hiszpanii. Tytuł lekarza uzyskał na Uniwersytecie w Salamance w Hiszpanii. Odbył staż specjalizacyjny w dziedzinie neurologii w Szpitalu Uniwersyteckim Marqués de Valdecilla w Santander, gdzie pracował jako specjalista neurolog w latach 1987–2005. Jest także Profesorem na Uniwersytecie w Kantabrii (Hiszpania). W latach 2006–2009 był Kierownikiem Oddziału Neurologii Szpitala Uniwersyteckiego w Salamance, a od 2010 do 2015 roku pełnił funkcję Kierownika Wydziału Neurobiologii. Został Profesorem neurologii w Szpitalu Uniwersyteckim Central de Asturias w Oviedo (Hiszpania).

Profesor Pascual był Przewodniczącym Grupy Roboczej ds. Bólu Głowy Hiszpańskiego Towarzystwa Neurologicznego, Przewodniczącym Sekcji ds. Bólu Głowy European Federation of Neurological Societies, Zastępcą Redaktora Naczelnego czasopisma „Neurología” i Redaktorem Naczelnym czasopisma „Revista de Neurología”. Obecnie pełni funkcję Zastępcy Redaktora czasopism „Headache”, „Headache Currents” i „Journal of Headache and Pain”. Opublikował 13 książek, 142 rozdziałów książek, 354 prac oryginalnych i ponad 400 komunikatów zjazdowych, z których większość dotyczy bólu głowy, stanowiącego główny obszar jego zainteresowań. Został uhonorowany kilkoma wyróżnieniami i nagrodami naukowymi — otrzymał między innymi Nagrody im. Enrico Grepiego i Harry’ego Kaplana.

 

 

Dorota Religa

Profesor Dorota Religa

Karolinska Institutet, Stockholm, Szwecja

Profesor Religa ukończyła studia medyczne w Warszawie w 1999 r., a pracę doktorską dotyczącą demencji (choroba Alzheimera) obroniła w 2006 r. w Karolinska Institutet. Ukończyła specjalizację w dziedzinie neurogeriatrii i od 2012 r. pełni funkcję konsultanta w dziedzinie medycyny wypadków komunikacyjnych w szpitalu Karolinska University Hospital w Sztokholmie, Szwecja.

Profesor Religa wykorzystuje wiedzę i doświadczenie w zakresie neurobiologii, badań podstawowych i klinicznych, badań rejestrowych, analizy statystycznej i zarządzania projektami do prowadzenia wielu projektów badawczych (badania podstawowe i kliniczne). Pracuje z doktorantami oraz stypendystami staży podoktorskich, a obecnie jest członkinią zespołu badającego rolę czynników naczyniowych w demencji, powołanego przez szwedzką radę ds. Nauki — Vetenskapsrådet

Projekty badawcze obejmują:

  • kompleksowe wykorzystywanie na potrzeby badań neurobiologicznych dane zgromadzone w bazach danych dotyczących demencji, psychiatrii, neurologii i kardiologii;
  • analizę statystyczną danych z rejestru SveDem, szwedzkiego rejestru chorych na demencję obejmującego dane 60 000 pacjentów;
  • uczenie studentów medycyny, pielęgniarek, fizjoterapeutów i psychologów rozpoznawania i leczenia demencji;
  • stosowanie w praktyce klinicznej wiedzy uzyskanej w badaniach;
  • międzynarodową współpracę w ramach badań dotyczących demencji i psychiatrii.

Profesor Religa jest autorką 59 pełnotekstowych publikacji indeksowanych w bazie PubMed, które ukazały się w wielu znaczących czasopismach, takich jak Neurology, American Journal of Psychiatry lub Brain. Była promotorką 3 doktorantów, którzy z powodzeniem obronili prace doktorskie, a obecnie ma pod opieką 4 doktorantów. Od 2008 r. jest członkinią Panelu ds. Demencji Europejskiej Akademii Neurologii (European Academy of Neurology) (wcześniej EFNS), a ponadto jest współautorką 2 europejskich wytycznych dotyczących demencji. Profesor Religa współpracowała ze specjalistami z wielu krajów, na przykład ze Stanów Zjednoczonych (prof. Lenore Launer) i Polski (prof. Maria Barcikowska i prof. Konrad Rejdak).

Rejon obsługiwany przez ośrodek Traffic Medicine Centre zajmuje obszar większej części Sztokholmu, zamieszkały przez około 2 miliony osób. Liczba wypadków komunikacyjnych jest w Szwecji stosunkowo niska. W ciągu ostatnich 12 miesięcy na szwedzkich drogach zginęło 267 osób.

 

 

Peter Rieckmann

Peter Rieckmann

MD, członek Królewskiego Kolegium Lekarzy i Chirurgów Kanady

Profesor Peter Rieckmann ukończył studia medyczne na Uniwersytecie w Göttingen w Niemczech w 1988 roku. Po stażu podyplomowym w zakresie immunologii molekularnej w Narodowych Instytutach Zdrowia (Bethesda, Stany Zjednoczone) ukończył szkolenie w dziedzinie neurologii w National Institute for Nervous Diseases (Londyn, Wielka Brytania) oraz na Uniwersytecie w Göttingen (Niemcy). Profesor Rieckmann uzyskał w Niemczech tytuł specjalisty w dziedzinie neurologii w 1995 roku. W pracy akademickiej i klinicznej zajmował następujące stanowiska: starszy specjalista w dziedzinie neurologii i profesor neurologii w Klinice Neurologii oraz kierownik grupy prowadzącej badania z zakresu stwardnienia rozsianego i neuroimmunologii na Uniwersytecie Juliusza Maksymiliana w Würzburgu.

W 2007 roku prof. Rieckmann został przewodniczącym do spraw badań (Research Chair) towarzystwa naukowego Multiple Sclerosis Society of Canada oraz kierownikiem programu badawczego dotyczącego stwardnienia rozsianego, a także objął stanowisko profesora na Uniwersytecie Kolumbii Brytyjskiej (Vancouver, Kanada).

W uznaniu programu badań klinicznych nad stwardnieniem rozsianym pod jego kierownictwem Multiple Sclerosis Society of Canada uznało ośrodek w Vancouver za placówkę Western-Pacific Research and Training Center.

Profesor jest inicjatorem i aktywnym uczestnikiem kampanii EndMS w Kanadzie oraz współzałożycielem ośrodka Center for Brain Health na Uniwersytecie Kolumbii Brytyjskiej w Vancouver (www.centreforbrainhealth.ca).

We wrześniu 2009 roku objął stanowisko kierownika Kliniki Neurologii w Szpitalu Akademickim w Bambergu oraz profesora neurologii na Uniwersytecie w Erlangen w Niemczech. Od 2012 roku jest także zastępcą dyrektora do spraw medycznych Szpitala Akademickiego w Bambergu. W tym samym roku zainicjował utworzenie zespołu ekspertów i osób chorujących na stwardnienie rozsiane (MS) o nazwie MS in the 21st century steering group, którego celem jest opracowanie zasad opieki nad chorymi na MS i zwiększenie zaangażowania pacjentów.

W ostatnim czasie został również dyrektorem do spraw medycznych i kierownikiem Szpitala Chorób Neurologicznych w Medical Park Loipl w Bawarii, gdzie ma za zadanie opracowanie — we współpracy z Uniwersytetem Medycznym im. Paracelsusa w Salzburgu (Austria) — innowacyjnych koncepcji neurorehabilitacji.

Jego zainteresowania naukowe dotyczą przede wszystkim czynników modyfikujących przebieg choroby i mechanizmów naprawczych w stwardnieniu rozsianym i udarze mózgu oraz poprawy strategii rehabilitacji w celu wspomagania plastyczności i przywrócenia funkcji. Cele kliniczne prof. Rieckmanna obejmują zwiększenie świadomości i edukacji na temat stwardnienia rozsianego i udaru mózgu, rozwój skutecznych, dobrze wyposażonych systemów opieki (w tym cyfrowy monitoring zdalny) oraz zapewnienie bardziej zindywidualizowanego leczenia.

Jako badacz kliniczny aktywnie angażuje się w działania mające na celu przełożenie wyników badań na postęp w leczeniu klinicznych oraz w prace komitetów sterujących i rad konsultacyjnych różnych badań nad MS inicjowanych przez badaczy i międzynarodowych wieloośrodkowych prób klinicznych (fazy II i III).

Prof. Rieckmann jest członkiem Królewskiego Kolegium Lekarzy i Chirurgów Kanady oraz prowadzi wykłady jako profesor wizytujący (visiting professor) na całym świecie. Został uhonorowany wieloma nagrodami — w tym nagrodą Gerharda Hessa przyznawaną przez German Research Association — oraz otrzymał wiele grantów naukowych. Jest autorem ponad 250 prac w recenzowanych czasopismach medycznych.

Lista publikacji dostępna na stronie: www.ncbi.nlm.nih.gov

 

 

Frank Steigerwald

Frank Steigerwald 

Dr. med. Frank Steigerwald

Senior Consultant Neurologist

Department of Neurology

University-Hospital Würzburg, Germany

Head of Department: Prof. J. Volkmann

email: Steigerwal_F@ukw.de

Special Interest:

Movement Disorders – Deep Brain Stimulation

Neurological Intensive Care

Fiber Endoscopic Evaluation of Swallowing

Biograhical Notes:

since 2010 University-Hospital Würzburg

2009 – 2010 Sr. Consultant Neurol., Clin. Center Herford, Prof. M. Sitzer

2008 – 2009 Jun. Consultant Neurol., Univ.-Hospital Kiel

2002 – 2008 Neurology training, Univ.-Hospital Kiel, Prof. G. Deuschl

2000 – 2002 Postdoc Fellow, Inst. of Physiol., Univ. Kiel, Prof. M. Illert

1998 –2000 Research Fellow, Mol. Neurobiol., MPI for Med. Research, Heidelberg,
Prof. P. Seeburg & PD. G. Köhr

Jul 1997 – Dez 1997 Psychiatry training, MPI for Psychiatry, Munich,
Prof. F. Holsboer &bDr. M. Gerlinghoff

1990 – 1996 Studies Human Medicine, Univ. Würzburg

 

 

Paweł Tacik

Paweł Tacik

Absolwent Wrocławskiej Akademii Medycznej. 2004-2013 stażysta i asystent w Klinice Neurologii na Uniwersytecie Marcina Lutra w Halle i Wittenberdze oraz w Klinice Neurologii Uniwersytetu Medycznego w Hanowerze (Medizinische Hochschule Hannover) w Niemczech. Staże i szkolenia na uniwersytach w Rostocku, Akwizgranie, Tybindze i Uppsali. 2011 obrona doktoratu (Uniwersytet Marcina Lutra). 2013- 2016 pobyt naukowy w Klinice Mayo w Jacksonville w Stanach Zjednoczonych jako stypendysta Fundacji Maxa Kade‘go oraz Fundacji Jaye F. i Betty F. Dyer’ów. 2017 habilitacja (Uniwersytet Medyczny w Hanowerze). Od lutego 2017 ordynator (oberarzt) sekcji zaburzeń pamięci w Klinice Chorób Neurodegeneracyjnych i Gerontopsychiatrii na Uniwersytecie Reńskim Fryderyka Wilhelma w Bonn w Niemczech. Szczególne kompetencje zawodowe: choroby mięśniowe i neurodegeneracyjne (zaburzenia ruchu i otępienia), leczenie toksyną botulinową, elektromiografia, anatomia pnia mózgu. Członkostwo w towarzystwach neurologicznych (na przestrzeni lat): Polskie Towarzystwo Neurologiczne, Deutsche Gesellschaft für Neurologie,  American Academy of Neurology, European Neurological Society. Autor i współautor ponad 40 prac naukowych w międzynarodowych czasopismach medycznych. Recenzent: Parkinsonism & Related Disorders, Neurology: Neuroimmunology & Neuroinflammation, Journal of Neural Transmission, Nature Review Neurology i Acta Neuropathologica. Autor i tłumacz (z angielskiego na niemiecki i z niemieckiego na hiszpański) rozdziałów niemieckich podręczników do neurologii.

 

 

Zbigniew K. Wszolek

Zbigniew K. Wszolek, MD Konsultant i profesor neurologii

Dr Wszolek jest konsultantem w Mayo Clinic, profesorem neurologii w Mayo Clinic College of Medicine oraz profesorem neurologii (tzw. Courtesy Professor) na University of Florida, College of Medicine, Department of Neurology, Gainesville, Floryda. Studia medyczne ukończył na Śląskim Uniwersytecie Medycznym w Katowicach. Jego szkolenie podyplomowe obejmowało staże specjalizacyjne i stypendia w zakresie neurologii, neurofizjologii klinicznej, zaburzeń ruchowych i pozytonowej tomografii emisyjnej w Polce, Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Jest certyfikowanym specjalistą w dziedzinie neurologii i neurofizjologii klinicznej. Jego zainteresowania naukowe dotyczą głównie genetyki klinicznej chorób neurodegeneracyjnych. Jego badania przyczyniły się do odkrycia kilku mutacji genowych powodujących objawy kliniczne parkinsonizmu, otępienia, dystonii, ataksji i innych zaburzeń. Jest autorem wielu publikacji w recenzowanych czasopismach naukowych (470 prac dostępnych na stronie PubMed.gov). Pełni funkcję kierownika badań klinicznych w ramach programu NIH M. K. Udall Parkinson’s Disease Research Center of Excellence realizowanego w Mayo Clinic od 1999 r. (przedłużonego na kolejny okres). Był wielokrotnie wyróżniony za działalność naukową. Otrzymał między innymi następujące nagrody: Swiss Annemarie-Opprecht Foundation Award w 2005 r., Parkinson Society Canada’s D. Calne Lectureship Award w 2005, 2009 Distinguished Mayo Investigator Award, R.W. Hervey Distinguished Lectureship Award of the Methodist Neurological Institute in Houston, Teksas w 2012 r., R.A. Utterback Memorial Lectureship Award przyznaną przez University of Tennessee Health Science Center w 2014 r., doktorat Honoris Causa macierzystej uczelni, śląskiego Uniwersytetu Medycznego w 2015 r. oraz nagrodę Founder Chancellor Shri N.P.V. Ramasamy Udayar Oration in Neurosciences Award przyznaną przez Sri Ramachandra University w Chennai, Indie. Jest członkiem zwyczajnym American Academy of Neurology i American Neurological Association. Ponadto jest członkiem honorowym towarzystw neurologicznych w Polsce i Japonii oraz zasłużonym członkiem Kolegium Wybitnych Naukowców Polskiego Pochodzenia (Collegium of Eminent Scientists of Polish Origin and Ancestry) Fundacji Kościuszkowskiej.

Był skarbnikiem, a następnie członkiem rady redakcyjnej czasopisma International Association of Parkinsonism and Related Disorders (2007–2015). Obecnie jest redaktorem naczelnym tego czasopisma oraz zastępcą redaktora naczelnego czasopisma European Journal of Neurology.

Jest właścicielem kilku patentów dotyczących odkryć związanych z genetyką choroby Parkinsona. Znajduje się na liście Thomson-Reuters „The World’s Most Influential Scientific Minds 2015” (najbardziej wpływowi naukowcy na świecie).

 

 

Organizator:

Via Medica

Patronat medialny:

www.neuroedu.pl Via Medica

Partner:

Via Medica

Strony konferencji Grupy Via Medica wykorzystują pliki cookies. Opcje dotyczące cookies można zmienić w ustawieniach przeglądarki internetowej.
Korzystanie z niniejszej strony bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci komputera. Czym są i do czego służą pliki cookie możesz dowiedzieć się na stronie www.wszystkoociasteczkach.pl

Copyright © 2017 Via Medica Kariera w Grupie Via Medica